როცა 1973 წელს რიკარდო ბოფილი ესპანეთში, ბარსელონას მახლობლად პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ მიტოვებულ ცემენტის ქარხანას გადააწყდა, ახალგაზრდა არქიტექტორმა მასში ახალი შესაძლებლობების სამყარო აღმოაჩინა. ასე დაიწყო მის ცხოვრებაში ყველაზე მასშტაბური პროექტი, რომელიც დღესაც არ არის ბოლომდე დამთავრებული. დღეს, 45 წლის შემდეგ ვერავინ იტყვის, რომ აქ ოდესღაც განადგურებული, ცემენტის მტვერში გახვეული შენობა იდგა.

ქარხნის ნანგრევების შეძენის შემდეგ არქიტექტორმა მშენებლების ჯგუფთან ერთად ფასადის გასუფთავების, გარე კედლების რეკონსტრუქციის და მწვანე საფარის განლაგების შემდეგ ინტერიერის მოწყობაზე გადავიდა.

არქიტექტორის თქმით, მან  "ცხოვრებისთვის და მუშაობისთვის, ბუნებასთან ურბანისტული შენობის შერწყმასა და მცხოვრებთათვის იდეალურად მშვიდ პირობების შექმნას ცდილობდა".

შენობის ექსტერიერისა და ლანდშაფტის დახვეწის სამუშაოები დღესაც მიმდინარეობს. სამრეწველო მილები, რომლებიც ადრე ცხელი ჰაერითა და ცემენტის მტვრით იყვნენ გავსებული, დღეს უდიდეს სათბურების ფუნქციას ასრულებენ. ეს ყველაფერი ერთი ადამიანის ფანტაზიისა და დიდი შრომის შედეგია.

ავტორი: ,

სოციალური ქსელები

პაველ ჰერჩინსკიმ საქართველოს ხელისუფლებას 2026 წლის გაფართოების შესახებ ანგარიში ოფიციალურად გადასცა

თიბისის ციფრული ტრანსფორმაციის პროგრამა The Digital Banker-მა საქართველოში საუკეთესოდ აღიარა

ტელეკომპანია ფორმულას შენობაში ხანძარია, მაუწყებლობა შეწყდა

რა არის „ლურჯი ცუნამი“ და რატომ ხდება იგი აშშ-ს შუალედურ არჩევნებზე